Updating myself…

Just wanna update myself here… well, nasa Doha na ko, 1 month na. Kakaiba ang experience; nung una para akong nananaginip. But, I’m here na. It’s bittersweet, because I miss my family back in the Philippines.

Mukhang magagamit ko ang pagkamataray ko sa lugar na ‘to. Sabi kasi ng ate ko, normal lang sa mga babae dito ang hindi pinapansin at kinakausap ng mga lalaki, kaya wag daw ako yung masyadong mabait o palangiti, or friendly. Nung nasa Pinas pa naman ako, ang pagiging mataray at masungit ang iniiba ko na sa sarili, haha.

Maraming nagbago sa buhay ko ngayon. Physically siguro (puro manok dito! Pero bumabaha ng prutas dahil mura lang naman..). Emotionally, malaki. Kasi nagbago din ang mga taong nakapaligid at madalas kong kasama noon. Sad, but true. Yun ang napansin ko. Hindi ko yun narealize nang matagal, dahil siguro after 3 days or a week ay nakita ko na ang tunay na kulay ng ibang tao. Napagtanto ko na distance will really show and tell the people who only matter to you (and vice versa). Hanggang tatlong katao nalang ang mga nakakausap ko ngayon sa Facebook. Yung iba taga-like nalang, bihira pa magrespond (magcomment). Ganun pala yun. Those people who matter will truly have the time and the thought na kusang mangamusta.

Kunsabagay, ano pa nga ba ang mapag-uusapan namin? Wala na kaming something in common, dahil malayo na ko, at di ko na sila nami-meet.

Ayaw ko na ng bitterness, dahil toxin yun sa buhay ko. Mas lalo akong hindi makakapagmove on. Tuwing maiisip ko ang mga nangyari, maging ang kalagayan ko ngayon, inaalala ko nalang ang mga Salita ng Diyos na hindi Nya ko iiwan ni pababayaan. Alam kong may purpose Sya sa’ken, kung bakit nangyari ang mga bagay na yun. Maging ang mga taong piniling lumayo sa’ken, ang Panginoon na ang bahala sa lahat.

Ginagawa ko lang ‘to to keep my sanity. I know I am not alone, for God is with me.

Advertisements

I’m so far away, but God isn’t

Hindi ko alam kung bakit nangyayari ang mga bagay na ‘to ngayong wala na ko sa Pilipinas.. Hinayaan kaya ng Panginoon na makaalis ako para “mabunyag” ang mga bagay na yun? Para malaman namin..? Nalulungkot ako dahil may mga taong nasaktan, at ngayon may taong nasasaktan dahil sa sarili nyang pagkakamali at disobedience. Natatakot ako na baka hindi na naman sya magsimba at maging active sa ministry. Natatakot ako na baka gumawa sya ng mga bagay na hindi kalugod-lugod sa Panginoon. Natatakot ako, at nalulungkot, dahil andito ako, malayo at walang magawa. Ang tanging kaya ko lang magawa ay ipagpray sya. Naniniwala at nananampalataya ako na ang Diyos ang tunay na mangungusap sa kanya, at inaabot Nya ang Kanyang makapangyarihang kamay sa taong yun. Alam kong kino-comfort sya ngayon ng Diyos; dalangin ko na maging bukas ang puso’t isip nya sa Salita ng Diyos. Magpakumbaba sya sa harap ng Diyos.. maging matatag sya at malakas kahit na ganun man ang nangyari, kasi ayaw kong mawala sya sa presensya ng Panginoon.

You are sovereign, oh God.. His life is in Your mighty hands. Please guide and secure him. Kahit malayo ako, pero Ikaw Panginoon hindi Ka malayo sa kanya..